Beestjes en bureaucratie

Hoi allemaal,

Nadat we terugkwamen uit Galibi deden we weer een dagje rustig aan, Loes en Jin gingen sporten en ik volgde m’n Spaans les in het zonnetje op de veranda. We haalden op de waka pasi bij onze vriendin Priscilla en de smaken varieerden van Madame Jeanette tot markoesa en pommerak, een hele ervaring.

De volgende ochtend werd ik nog vóór het ontbijt verrast door twee baby kakkerlakjes die in de besteklade huishielden. De eliminatie van één van hen was succesvol en de ander leeft nu voort in vrijheid, een ontzettend prettige gedachte… Nadat we zowel het bestek als de lade met kokend water en bleek hadden afgenomen (noem het hypochonder) durfden we beiden weer in gebruik te nemen. De hele situatie had me zo van mijn à propos gebracht dat ik in een moment van verstandverbijstering besloot mee te gaan naar de sportschool. Daar kan ik nu een melodramatisch stukje over schrijven maar ondanks de 30 °C beviel het eigenlijk prima, ik kon weer drie dagen nagenieten.

Na dit enerverende uitstapje was het tijd om ons naar de Leonsbergsteiger te begeven waar we weer in een korjaalboot stapten. We voeren over Surinamerivier naar de plek waar deze met de Commewijnerivier samenvloeit. Onze gids zei helaas helemaal niets waardoor we geen idee hadden of we de felbegeerde Guianadolfijnen al konden spotten of dat we ons nog in de verkeerde wateren bevonden. Na een uurtje varen doken ze echter op en wat waren ze leuk om te zien! De dolfijnen sprongen zelfs voor onze boot langs en we hebben ze ook op afstand nog kunstjes zien doen. Na een tijdje voer onze gids (wederom zonder ook maar een woord te zeggen) weg van de beestjes en werden we op de kant gezet waarna hij in doodse stilte wegvoer. Na afloop hebben we heerlijk gegeten bij Bar Bizar, een schattig restaurant aan de Nassylaan, een zandlaan omgeven door metershoge bomen midden in het centrum van Paramaribo.

Dolfijnen spotten
Springend bij de boot

De volgende dag brachten we een bezoek aan de synagoge Neve Shalom. De synagoge staat pal naast een moskee, best bijzonder om te zien en erg representatief voor de diversiteit van Suriname. We kregen een rondleiding van de terreinopzichter en stonden een moment stil bij het Holocaustmonument naast de synagoge, 4 mei op afstand. Na de interessante rondleiding gingen we naar Zin, een hotel met zwembad waar we de hele middag als enige gasten hebben gebadderd. De eerste twee uur hadden we volle zon en de laatste drie uur helaas stromende regen. Toen we accepteerden dat het echt niet meer droog zou worden zijn we naar huis gegaan en hebben we nasi gehaald bij Jawa (waar we twee ratten over de vloer zagen rennen, mmm).

De synagoge
De moskee

Op donderdag wilden we ons visum verlengen aangezien dat voor 10 mei moest gebeuren. Na wat rondvragen en zoeken kregen we een adres waar we vol goede moed naar toe fietsten. Ik kan er nog steeds niet aan wennen dat iedereen toetert, roept en een soort apengeluid maakt wanneer we langskomen en het ging er die middag bijzonder slecht in. Eenmaal bij het ministerie van openbare werken aangekomen bleken we bij een loket aan de zijkant te moeten zijn (naast het loket voor vuurwapenvergunningen) waar planten uit de dakgoot groeiden en een zeer chagrijnige vrouw verstopt zat achter een gordijn. We waren er om 13:27 want ergens stond dat ze tot 15:00 open waren, maar de vuistregel (‘alles opent twee uur later dan er staat en sluit twee uur eerder dan er staat’) bleek wederom van toepassing. We moesten morgen maar terugkomen met ons paspoort, het visum en een geprint vliegticket en nee het kon écht niet nu en ja het ticket moest écht geprint zijn.

Het buurloket

Aangezien we hier niet over luxe als een eigen printer beschikken waagden we een poging bij de copyshop in de Hermitage mall. We mochten hier echter niet inloggen op onze mail en moesten dus een pdf maken van onze boekingsbevestiging (zie dat maar eens te doen vanaf je telefoon), de pdf via de MacDonalds wifi naar hen mailen en dan terugkomen. Toen we terugkwamen werden we straal genegeerd wat mij de gelegenheid gaf het aantal medewerkers dat ogenschijnlijk niet erg druk bezig was te tellen: elf. Toen we eindelijk werden geholpen werden we doorverwezen naar een stoffige zolder waar de bestanden geprint werden, daar kregen we een bonnetje waarmee we naar begaande vloer moesten om te gaan afrekenen, om daar weer een bonnetje te krijgen waarmee we naar de stoffige zolder moesten om onze prints op te halen. Dat bonnetje moest natuurlijk erg officieel afgestempeld worden en uiteindelijk verlieten we de printshop mét onze boekingsbevestiging en een stempel, alleen niet in ons paspoort. Geduld blijkt wederom een schone zaak, een zaak waar ik nog flink op kan oefenen.

Een dag later was het tijd voor poging twee: gewapend met ons paspoort, visum en de geprinte boekingsbevestiging begaven we ons naar het gezelligste loket van Suriname. Ditmaal was er ook een politieagent aanwezig die zich in eerste instantie erg autoritair opstelde maar ons uiteindelijk toch wel erg interessant bleek te vinden. Hij was groot fan van het treinstation in Groningen en wilde ons graag zien wanneer hij volgend jaar naar Nederland kwam. Met een ‘doe je best, God doet de rest’ kregen we uiteindelijk onze gestempelde paspoorten terug en lieten we de frustraties achter ons.

Toen we weer thuis waren werden we opgepikt door Steve, die ons naar een jungletuin in Commewijne bracht. Er stond een kookcursus van zijn moeder Mauke op het programma en we hebben de hele dag van alles gemaakt en geproefd. Omringd door vogels, planten en aapjes hebben we kerrie kip (en ei), bami, zoute vis moksi alesi en bakabana’s gemaakt. Het was echt heel erg leuk, lekker en leerzaam! Tonnetje rond vertrokken we ’s avonds (met eten voor de komende drie dagen) naar huis.

Kerrie kip
Bami

Die avond gingen we nog op avontuur met een partybus aangezien Steve had gezegd dat je Paramaribo-ervaring niet compleet was zonder zo’n ritje. Het was tamelijk verschrikkelijk en hilarisch tegelijk, een gevalletje leuk voor één keer. Je rijdt in een open bus stapvoets spiraalsgewijs richting het centrum van de stad, terwijl je probeert een beetje te dansen maar bij elke drempel iemand op moet vangen die z’n evenwicht verliest. Een hele ervaring die eindigde bij D’bar waar we nog wat drankjes gedaan hebben. Al met al een gezellige avond waarbij weer veel mensen hebben leren kennen!

De partybus

Dat was ‘m voor nu, thanks voor het lezen!

Advertentie

Een reactie op “Beestjes en bureaucratie

  1. Wat een prachtige avonturen weer en tsja, succes met het geduld oefenen😅
    Bedankt weer voor de kostelijke update.
    Liefs,
    Mei-Sool

Laat een reactie achter!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s